Het is vrij simpel. Men neme een relatie, een ander meisje/jongen en haalt daarmee activiteiten uit die je eigenlijk zou moeten uitvoeren met je relatie.

Vreemdgaan. Het woord zegt het al. Je gaat ‘vreemd’, met een ‘vreemde’, een buitenstaander van je relatie. Je gáát met iemand anders. Het woord opzich is al negatief.

Net als zo ongeveer alle synoniemen ervoor.

Búiten de pot pissen.

Óverspel.

Naja…ga zo maar door.

Maar het lijkt zowat een algemeen geaccepteerd feit.

Er worden hele liedjes over geschreven.

Neem nou Unfaithfull van Rihanna, of Lips of an angel van Hinder.

Voor mij is het vrij duidelijk. Zoenen is vreemdgaan, dat gaat me gewoon te ver. Ook al is hij dronken, als mijn vent zó dronken is, dattie niet eens meer weet dat ik zijn vriendin ben, dan hoeft het van mij al niet meer. Mijn kerel hoeft sowieso niet zoveel te zuipen, en áls hij dat al doet, doe het dan als ik erbij ben, desnoods samen mét mij!

Een kus op de mond, met de verkeerde redenen is ook al te ver.

Flirten mag van mij best wel, je wilt toch wel weten of je kerel een beetje goed in de markt ligt, toch?

Maar goed, ik zal niet dieper ingaan over wat ik nou vreemdgaan vind, of niet.

Blijkbaar kun je, als je vreemdgaat, in je relatie niet krijgen wat je dus eigenlijk wilt. Maar dat je er dan op zo’n manier achter moet komen.

Dan had je het heus wel eerder geweten.

Sommige vreemdgangers kunnen een relatie gewoon nog niet aan. Die kunnen niet trouw zijn aan (in het geval van een man) één meisje, en pakken wat ze pakken kunnen.

Anderen zijn blijkbaar nog niet helemaal aware of wat een relatie nou precies is.

Nou heb je ook relaties waarin men afspraken maakt.

Een zogenaamde ‘open relatie’. Waarin je dus een soort van afspraak maakt, dat je alle twee best met anderen mag zoenen (of meer) maar dat je wél alleen van degene ‘houdt’met wie je op dat moment een relatie hebt.

Nou moet je dáár niet bij mij mee aankomen hoor! Ga dan maar naar een ander. Als je het niet aankunt om samen te zijn, en te blijven, en genoeg aan elkaar te hebben, dan hoeft het van mij niet.

Dan heb je blijkbaar een saaie relatie, maar geen van tweeën durft het uit te maken, of ze willen elkaar niet kwijt. Tip: wordt gewoon vrienden, heb je nergens last van.

Vreemdgaan is echt het stomste wat je binnen een relatie kunt doen. Eén van de laagste dingen die er bestaat. Voor mij ook echt een absolute reden om het uit te maken, onder welke omstandigheden er nou wát gebeurt is.

Als je vreemdgaat, ben je gewoon dom en ben je een relatie ook niet waard.

Gelukkig is het mij nog nooit overkomen, maar als het me overkomt…

Oeeh…ik weet al een paar mooie dingen die ik dan terug ga doen!

Mocht het jou zijn overkomen; mail naar

chickasincognitas@gmail.com

Met je probleem, wat inside-information, en we zien wat we voor je kunnen doen!

Ik ben van nature lui aan gelegd. Ja, echt!
Het is echt heel erg, want het uit zich erg vaak.

Een simpel maar o zo, fataal voorbeeld;

School.

Het is maandag en de volgende maandag moet er een verslag gemaakt zijn.

In plaats van dat ik in die week al informatie zoek of al ideeën opdoe voor het verslag; ga ik vaak pas zondag avond aan de slag. Met een beetje geluk heb ik ook nog een tussenuur die dag, wanneer ik het dan kan afmaken, want ik krijg het natuurlijk nooit af.

Die bewuste maandag ben ik ontzettend boos op mezelf omdat ik niet eerder ben begonnen, hoe had ik zo dom kunnen zijn…

Wat weer de nodige stress oplevert. Vreselijk. Stress!

Te weinig slaap, slechte huid, rommel op je kamer, chagrijnig, alles gaat fout.

En dan komt er ook nog een blije coördinator die je verteld dat er weer een proefwerkweek aan komt!

Paniek!

Wat dan nog erger is als je ook nog zo’n enorme chaoot bent als ik.

Niets ligt op z’n plaats, overal liggen onafgemaakte dingen, je kamer is een zooi, je gooit niets weg en bewaart de meest onzinnige dingen.

Ook dit veroorzaakt ook meer stress, want heb je dan een keer je verslag op tijd af, ben je ‘m weer kwijt.

Drama!

En dan heb je volgens je ouders ook nog puberaal ADHD. Jaja, misschien heb ik wel een soort van ADHD in een lichte vorm.

Ik praat heel snel, vertel het liefst zo veel mogelijk in een zo kort mogelijke tijd.

Ik kan me niet lang concentreren, ik zie overal mooie dingen, die me meer interesseren dan wat iemand (lees: de leraar) vertelt.

Dan ben ik ook nog heel druk, of juist heel sloom.

Soms stuiter ik door een lokaal, aula, of over het fietspad.

En soms zit ik heel stil, heel sloom ergens op een stoel, val nauwelijks op, zeg niets en heb nergens zin in.

Vaak ben ik juist heel energiek (lees: druk).

Ik kan me dus niet te lang aan een verslag zetten. Dat kan ik gewoon niet. Ik kan niet langer dan een kwartier 1 bepaald ding doen.

Dus moet ik mijn tijd echt gaan verdelen; dan huiswerk, iets anders, huiswerk, iets anders; Stress!

En dan ook nog mijn gebrek aan zelfdiscipline. Ik heb groot respect voor mensen die als ze thuis komen, meteen aan hun huiswerk gaan, tot het eten. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar. Ik kan mezelf er niet toe zetten. Waardoor ik alles ’s avonds moet gaan doen. Stress.

Ik denk ongeveer dat dat wel de redenen zijn waarom ik altijd stress, chaos en paniek heb over mijn huiswerk. Ik weet echt wel waar het aan ligt, ik kan het gewoon niet oplossen.

Ik kan wel planningen gaan maken, ik kan hartstikke goed plannen. Van minuut tot minuut als het moet. Maar het probleem is dat ik me er niet aan houd. Ik kan me er misschien een ochtend aan houden, maar daarna gaat het al verkeerd. Heb ooit een hele grove planning gemaakt, voor de hele week, hield ik nog best een tijdje vol!
Maar…waar heb ik dat ding ook al weer gelaten…?
Chaos..

‘Mam, we moeten binnenkort maar weer eens gaan shoppen!’

‘ Nou, ik zit de laatste tijd wel te denken aan kleedgeld hoor!

Wát?
Kléédgeld?
Dat wíl ik helemaal niet!

Ik ga heel vaak naar de stad, maar koop eigenlijk nauwelijks iets! Ik zie overal leuke dingen, maar koop ze niet vaak.

Ongeveer twee keer in het jaar ga ik met mijn moeder shoppen. Voor de zomer en de winter. En dan doen we dat ook echt uitgebreid, met mijn moeders portemonnee.

Verder gaan we niet echt vaak, af en toe als ze een keer vrij heeft ofzo, of als ze opeens zin heeft op zaterdag. Mijn moeder is niet zo van het shoppen. Ik wél.

Ontzettend. Als ik veel geld had, zou ik zoveel kleren kopen! Echt, heerlijk vind ik dat!

Maar goed, het komt er niet vaak van. Zelf koop ik wel geregeld wat, ik krijg het dan ook wel teruggestort, maar kleedgeld, staat me op de één of andere manier gewoon tegen.

Zelf het geld beheren, waarvan je ál je kleren moet kopen.

Ik ben echt dol op shoppen. Ik ben bang voor impuls-aankopen. Of als ik dan nog maar een nachtje slaap over een broek of shirt, dattie de volgende dag er niet meer is in mijn maat.

Vréselijk.

Maar goed, als ze dan zo graag kleedgeld wil geven, dan mijn zusje ook! Echt hoor, ik ga dan niet zitten toekijken hoe zij met ladingen kleren thuis komt af en toe. Mijn zusje krijgt mijn moeder altijd zo ver weer dingen te kopen. Als mijn moeder met mijn zusje boodschappen gaat doen, komt zo ook altijd met teveel lekkers thuis, omdat mijn zusje dat zo graag wilde.

Daar heb ik zo’n hekel aan.

Moeders riep laatst ook; ik geef zoveel geld uit aan jullie, en vooral dan jullie kleding. Maar dat valt echt super mee! Ik ben niet zo van de merken, dus daar betaalt ze zich al niet blauw aan, en ik vraag echt niet zoveel. Als ik een leuke tas zie, ga ik daarvoor sparen, ik dring niet bij mijn moeder aan hem voor me te kopen.

Dan is er nog mijn zusje. Mijn zusje koopt veel meer en duurdere kleding (op mijn moeders kosten) dan ik. Mijn moeder ziet dan alleen de uitgaven aan kleding, niet dat het merendeel van mijn zusje is.

Ze weet dan niet meer hoeveel ik de laatste tijd precies heb gekocht, en wat er nou voor mijn zusje was.

Wat ik ook altijd heb, is dat als ik naar de stad ga, en ik pas een heleboel. En ik zie een heleboel leuke dingen, dat ik als ik thuis kom vind dat ik maar zo weinig heb. Ik verbaas me er elke keer weer over. Hè? Is dat alles?

Ook koop ik andere dingen als mijn moeder erbij is. Ze vindt sommige dingen die ik super vind, echt niets. Ze ziet me dan liever in andere dingen.

Ik zie bijvoorbeeld een super mooie broek (ik draag bijna gaan lage broeken) die lager is dan normaal, hij staat me goed. Maar moeders zegt dan weer; ‘Is die niet wat te laag? Kijk maar, als je zo doet dan…’, ‘Je hoeft maar één keer dit te doen en..’.

Vreselijk hoe zij mij uit kleren kan praten. Ook wel eens last van?

Maar goed, ze begon dus ineens over kleedgeld. Nou, als ze dat gaan invoeren; dan wel volgens míjn regels! Ten eerste wil ik echt niet zo’n pietluttig bedrag dat ik 2 maanden moet gaan sparen voor een shirtje.

Ten tweede wil ik een aparte rekening met een aparte pas voor mijn kleedgeld.

Ten derde wil ik dat ik mijn jassen en één paar schoenen per zomer/winter niet zelf hoef te betalen (laten we het redelijk houden) en dat ze mij bij grote uitgaven best mogen sponsoren.

Ik vraag me echt af, hoe ik dat ga aanpakken, kleedgeld.

Daarom, ook de vraag aan jullie; hebben jullie kleedgeld, hoe denken jullie erover, en hoe pakt het uit?

Je mailt maar!
chickasincognitas@gmail.com

Ik hoor het nog van je!

Heb je ook wel eens dat je dan eenmaal zit, je hebt tijd. Je denkt: Zo, nu ga ik eindelijk maar weer eens een column schrijven. En je hebt geen inspiratie. Niets.

Je weet wel honderd dingen om iets over te zeggen. Maar niets is goed genoeg, en niets lijkt boeiend genoeg om er iemand mee te vervelen.

Nu heb ik ook nog het probleem dat ik 2 uur op een dag moet fietsen. Alle frustratie die ik dan heb over bepaalde onderwerpen, gooi ik er dan wel uit.

Meestal.

Maar goed. Nergens haal ik nu dus een bom inspiratie vandaan.

Heb al verschillende dingen geprobeerd.
Naar de wc geweest; de wc-bril is weinig interessant

Sinaasappelsap gedronken; valt bar weinig over te vertellen.

Met vriendinnen gekletst; ook zeker niet echt zinvol.

Naar buiten gekeken; tja, de zon schijnt, maar dat had je zelf ook wel door.

Oh ja, ik heb een nieuwe verslaving. Je kent m vast wel. Dag.
Dat gratis krantje.

Nu had ik eerst zoiets van; nee fijn. Wéér zo’n krantje.

Ik heb er een gelezen, en ik vond m leuk!
Echt, leuk ding. Als ik ‘m nu kan pakken, neem ik ‘m mee.

En ik ben fan van Micha Wertheim. Een columnist die op woensdag een stukje van de bladzijde mag vullen.

Erg leuk altijd.

Laatst las is een column, niet van Micha (ik mag vast wel Micha zeggen ) maar van een meneer in de NCRV-gids. Ja, column lezen is ook een verslaving/uit de hand gelopen hobby van mij.

Dan lees ik dat en denk ik: Ja, dat vind ik ook. Waarom heb ik daar dan nooit een column over geschreven?
Waarom bedenkt hij wél dat hij daar over kan schrijven, en ik niet?

Maar goed.

Ik heb genoeg geklets over inspiratieloosheid om een columnpje (?) te vullen

Weet waar je aan begint als je een gesprek start met een man (behalve je papa).Naar mijn ervaringen ging zo’n gesprek vaak zo:

1^e 2 minuten à Meneer kijkt je aan en lijk echt te luisteren

Na 3-4 minuten à Opeens ontdekt meneer allerlei interessante dingen achter je en is daarop gefocust.

4-5 minuten à Oké, de aandacht is weer op jou gericht.

5-7 minuten à Oh jee, de ogen dwalen weer af, maar niet naar dingen achter je, oh nee! Nee, eerst naar je hals met kettinkje waarmee je onbewust aan het spelen bent. En dan dalen de ogen weer af en blijven ze tussen je schouders en navel rusten. Heeel even maar. Dan kijkt hij je weer aan (zou ze het gezien hebben?), en dan weer terug.

Heel mooi! Prachtig! Welgeteld is de aandacht (of je krijg je die indruk) 3 minuten op jou gericht, nou ja, op je verhaal. De rest van de tijd is lichamelijk op jou gericht. Maar goed, het is ook wel VRESELIJK interessant hoor, wat daar zit. Twee fijne bobbels vlees, aderen en melkklieren. Prachtig toch? Wat is daar toch zo interessant aan? En als je het vraagt krijg je een beetje een lacherig antwoord wat neerkomt op: ‘Dat weet ik toch niet? Ik ben ook maar een man!’. Precies! Perfect onder woorden gebracht door een goede vriend. Wat zie je als man nou in die 2 heuvels? Hoe kun je daar nou opgewonden van worden?

Nou heb ik van ‘betrouwbare’ bron gehoord dat ik gezegend ben met mijn ‘meiden’. Ik ben er zelfs meerdere malen mee gecomplimenteerd! En dat terwijl ik er helemaal niets aan kan doen! Ik ben er wel vaker, bijv. tijdens het uitgaan, op aangesproken (jij stond zeker vooraan toen…), niet alleen door mannen (dat was een erg vreemde ervaring..) en ik heb er ook niet echt problemen mee. Maar als ik in een gesprek merk dat de aandacht voor 2 andere delen dan mijn gezicht is, kan ik het gesprek meteen afkappen. Zolang ik er niet mee lastig gevallen wordt, vind ik alles best .

Je kunt er ook je voordelen mee uithalen heb ik gemerkt. Maar dat terzijde 0 =).

Zijn je jopen nou klein of groot, als er uitvoerig naar gekeken wordt, voel je je altijd bloot

-        Katja Schuurman

En ZIJ kan het weten

Heeerlijk! Eindelijk weer een zonnetje.

Iedereen geniet er meteen van.

Hele scholen vertonen plotseling hippiegedrag door massaal naar buiten te trekken en in het park op het gras te gaan zitten. Nooit geweten dat er zoveel mensen tegelijk met mij een tussenuur hadden.

Mensen die elkaar gedag zeggen op straat (ja echt, dat ligt aan de zon!).

Opeens komen overal zomerhits vandaan.

Het maakt niet uit! Of het nou O-zone is met Dragosta din Tei, of Gerard Joling met Maak me gek!

Als het maar vrolijk is, en je er een heel blij en vrolijk gevoel van krijgt!
Alles is leuk, niets is erg. Iemand loopt tegen je aan? Maakt niet uit! Beiden zeggen sorry, glimlachen naar elkaar en het is goed. Geen gescheld, alleen maar blije gezichten.

Lekker door het park lopen, het eerste ijsje al naar binnen gewerkt.

Je ziet mensen spontaan verliefd worden. Liefde op het eerste gezicht overkomt jou ook.

Het liefst zit je de hele dag in het park, genietend van de zon, doen alsof je al bruin bent en gezellig kletsen over alles en vooral; niets.

Heerlijk!

Nieuwe zomercollecties hangen al weer in de winkels, niemand heeft geld, maar iedereen is er blij mee. Niemand vind de nieuwe ‘trends’ echt leuk, maar niemand die erover klaagt, het is nou eenmaal lekker weer, who cares of de taillebroek terug komt of niet? Wat maakt het uit dat de bikini uit is en iedereen geacht wordt in badpak of monokini te lopen? ’t Maakt allemaal niets uit, want Nederland geniet!

En hoe!

Wat is je favoriete seizoen?

Iedereen is ‘m wel eens tegenkomen in een vragenlijst.

Ik dus ook. Ik heb geen favoriet seizoen.

Ik hou van de lente, de zomer, de herfst en de winter.

Ik de lente hou ik het meest van de lente, in de zomer het meest van de zomer, enz, enz.

Elk seizoen heeft zo z’n charmes:

De lente:
Bloemetjes, bijtjes, vrolijk, lammetjes, vlinders, verliefdheid, zon

Maar:

Opkomende wespen, vliegen krijg je in je ogen en mond tijdens het fietsen (en enthousiast meezingen met je iPod), opkomende muggen. Net niet warm genoeg voor korte mouwtjes of open schoentjes ’s ochtends, te warm voor die nieuwe hippe trui of je afgeprijsde laarzen.

De zomer:

Zon, warmte, vakantie, kamp, zwemmen, bruin worden, lang licht, vakantiebaantje, ijsjes

Maar:

Muggen, zweetplekken, vroeg wakker (zon door je gordijnen), soms te warm om iets te doen, droog haar door de zon en strand.

De herfst:

Bladeren verliezen hun groene kleur, nog net eventjes warm, uitwaaien

Maar:
Spinnen, uitglijden over bladeren, uitgezakt haar door regen, soms al vorst, te koud voor korte mouwtjes, de warm voor die nieuwe hippe laarzen of je nieuwe winterjas.

De winter:

Warme chocolademelk, schaatsen, feestdagen, verjaardag (ik dan…), sneeuwballengevechten.

Maar:

Bevroren tenen, natte handschoenen door sneeuwballengevechten, ingepeperd worden, uitglijden op straat door de vorst, rode neus, bevroren coupe (Horror.)

En toch hou ik, ondanks alle nadelen van ons klimaat. Nooit te warm, nooit te koud, afgezien van een prongelukke hittegolf in augustus, of een sneeuwstorm in november.

Zo nu en dan regen, waar je dan weer rekening mee houdt tijdens het haar doen ’s ochtends.

Zo nu en dan een zonnetje, waar iedereen dan ook massaal van geniet.

Heerlijk.

Nederlands Zeeklimaat, ondanks dat ik soms ontzettend op je aan het schelden ben, ik hou van u!

Ik ben verliefd.

Jep!
Ik ben verliefd.

Ik denk dat het komt door het lekkere weer wat de afgelopen week heerste, maar echt het is geweldig!
Ik ben verliefd.

En wel op de krantenjongen, de jongen uit de supermarkt, die ene jongen die wel eens langsfietst, die collega, een jongen die ik 2x op school heb gezien, die jongen op de tribune tijdens mijn wedstrijd, die ene van die andere scoutinggroep, een oude crush en die filmster in zijn jonge jaren.

Okee, niet echt verliefd dus, geen vlinders in mijn buik, geen roze bril (niet de hele tijd in ieder geval) en geen knikkende knieën. Maar dat maakt niet uit, want ik geniet ervan!
Ik flirt, ik lach, ik knipoog.

Heerlijk.

Op de weg terug van school naar huis naar ultra-vrouwelijke-liedjes luisteren, en onder tussen naar ALLE leuke jongens die je toevallig tegenkomt knipogen en lief glimlachen.

Echt, fantastisch.

Je wordt vol bewondering aangekeken en sommigen durven zelfs terug te flirten.

Ik kijk al uit naar de lammetjes, de narcissen en de vlinders. Ik hou van de lente.

Iedereen is vrolijk en alles is leuk en lief.

Iedereen is aardig en opgewekt en er wordt enthousiast goedemorgen tegen je gezegd op de fiets.

Heerlijk.

I love spring! Leve de lente!

Laat maar komen dat zonnetje, ik ben er helemaal klaar voor!

Wel eens een man tegen gekomen met een bad-hair-day? Of een met verschrikkelijke buikkrampen? Of eentje met enorme ruzie met zijn beste vriend. Of een man die ’s ochtend niet weet wattie aan moet trekken? Of een met een postnatale depressie? Of een met PMS?

Nee hè? Geen een.

Het is zooo flauw. Mannen hebben hun haar altijd goed zitten, weten altijd wat ze aan moeten. Hebben geen ongesteldheid, garderobeproblemen of zwangerschappen.

Ruzie hebben ze wel eens, maar ja, je geeft de ander een knal op z’n gezicht en ze zijn weer de beste vrienden. Of nog erger. Ze maken ruzie, en de volgende dag, zonder elkaar gesproken te hebben, is er niets aan de hand. Maar erg vaak maken ze geen ruzie met elkaar.

Omdat ze niets erg vinden? Omdat ze niet over zo’n probleem van maken?
Ik weet het niet. Maar ik vind het wel gemeen.

Tot voor kort was er maar één groep mannen met wie we onze kleding- en haarproblemen mee konden bespreken. De homo’s. EINDELIJK ook iemand van het andere geslacht die ook wel eens een bad-hair-day heeft, of geen idee wat te dragen.

Toen kwam de metro-man.

Jaja, de man die zich weet te kleden en rustig een half uurtje uittrekt om z’n haar goed te doen. De man die zijn emoties weet te tonen en die misschien zelfs wel durft te huilen (en dan niet alleen bij een door zijn favoriete club verloren voetbal-wedstrijd).

Maar daar zijn we ook al op uitgekeken.

We willen weer echte mannen. Jaja, echt. We willen niet meer samen doen met de bodylotion en we willen niet meer dat hij ons haar ook kan doen.

We willen kunnen zeuren dat onze kont dik lijkt in een broek. We willen ons aankleden voor een feest, zonder te horen: ‘Jee, schat, weet je zeker dat je DIE rok aan doet? Wil je niet die zwarte? Die kleedt af!’. Nee, we willen horen: ‘Ben je nou nog niet klaar?’

We willen weer kunnen zeuren dat ons haar nooit zit, en dat we niets hebben om aan te doen.

En toch lief gevonden worden.

We willen dat mannen weer stoer zijn, we willen echte kerels. Maar toch wel met een softe kant. Een klein beetje dan.

We hebben een nieuwe lay-out!:D

Met dank aan Marjolein, meid hij is prachtig :D

Heel erg bedankt!(K)

Liefss,

Ellen en Annebeth